Trekking Darjeeling

27/09 Di

Trekking Mana Bhanjang – Tumling

Om 8h vertrekken we toch voor een gewijzigde versie van de Singalila Ridge trek waar normaal minstens 3 dagen voor nodig zijn. Startplaats is op 25 km van Darjeeling en dat is 1,5 h rijden… Dan gaat het van 2100 m tot 3000 m over een afstand van 14 km. Bij aanvang hebben we een beperkt zicht op de Himalaya Range. Daarna zit alles in de wolk. De trek loopt op de rand van India en Nepal. Met dit buurland hebben ze geen ruzie dus lopen we vrij van het ene naar het andere (al mag dat officieel niet gezegd worden). Na een paar km klimmen moeten we onze gids Penzu Sherpan depanneren met wat Compeed pleisters…De begroeiing is tropisch, het kontrast met Ladakh kan niet groter zijn. Onderweg zijn er een paar kleine dorpjes en de sfeer is Nepalees. Na 6 h stappen nemen we onze intrek in de lokale versie van een luxueuze berghut. We hebben een aparte kamer met 2 grote bedden, een aparte badkamer met een echt toilet en een houtstoof. De dekens zijn loodzwaar van het opgeslorpte vocht de laatste maanden. Het seizoen moet hier nog beginnen… In het hoofdhuis waar de familie woont hebben ze een aparte eetkamer ingericht naast een grote keuken waar ze zelf in leven. Daar staat de TV, maakt het dochtertje haar huiswerk en wordt er op de houtkachel gekookt door grootmoeder en moeder. En dat doen ze voortreffelijk. Voor het eten verbroederen we met 2 studenten van Calcutta die in bewondering staan dat westerlingen hun bergen komen bezoeken. Ze vinden dat Indiërs veel te weinig belangstelling hebben voor eigen patrimonium en natuur. Ze vinden India corrupt en hebben geen goed woord over voor hun politici. Dit is een konstante doorheen onze gesprekken de laatste weken. Rond half negen kruipen we met de warmwaterkruik in het klamme bed. 

28/09 Wo

Trekking Tumling-Tonglu- Mana Bhanjang

Als het vannacht om 3h begint te stortregenen weten we dat een mooie zonsopgang op de Kangchendzonga (8598 m, 3de hoogste berg ter wereld en hoogste van India) weer niet voor vandaag zal zijn. Een kleine teleurstelling. Spijtig genoeg moeten we ook langs ongeveer dezelfde weg terug. We stijgen eerst nog tot Tonglu op 3150 m waar we gisteren met een boog rond gelopen zijn. Als de zon er toch wat doorkomt begint alle regen van de afgelopen dagen te verdampen en is er weer weinig te zien. Op weg naar beneden bezoeken we nog een privé klooster van een rijke Indiër in Meghma en het klooster van Chitray. Hier is er een afgesloten gebouw waar monnikken jarenlang in afzondering komen mediteren. Alsof het nog niet geisoleerd genoeg ligt… Na 6 h zijn we beneden en kunnen we moe maar (niet helemaal) tevreden terug door het drukke verkeer naar Darjeeling.

Darjeeling

24/09 Za

Vlucht Leh-Delhi-Guwahati-Bagdogra

Naar Darjeeling

Buiten de afspraak met onze chauffeur voor vervoer naar de luchthaven (half uur te laat) verloopt de trip naar Bagdogra vlekkeloos. Mooi zicht op de Himalaya tijdens vlucht naar Delhi. We zien de K2. De nieuwe luchthaven van Delhi is een oase van rust in vergelijking met wat de oude was. Modern en ruim, dezelfde lange gangen als in Zaventem maar wel minder verkeer. Eerst naar Guwahati en dan een stuk terug naar Bagdogra. Opgepikt door onze gids met chauffeur en dan meer dan 3h per jeep voor de 90 km naar Darjeeling dat op 2100 m ligt. We zijn 13h onderweg en komen aan rond 18h. Het regent dat het giet. Hier is de moesson nog niet voorbij… De jongen die ons wegwijs maakt in onze kamer zegt ondermeer: If you need something from the reception you dial 100 but the telephone is not working…

25/09 Zo

Darjeeling

Het blijft regenen en ‘s morgens zien we met moeite het huis van onze buren. Darjeeling, een stadje van 100,000+ inwoners, hangt tegen de berg en met enig zonlicht zal het best te genieten zijn, niet in het minst omdat het ook zicht heeft op sneeuwbergen. Onze reisagent heeft ticketten gekocht voor het antieke stoomtreintje van Darjeeling naar Choom. Afgezien van de antieke lokomotief stelt dat niets voor en bovendien geraakt het halfweg niet de heuvel op. We zijn blij dat onze gids ons met de auto komt oppikken. We bezoeken het klooster van Choom (buitenkant iets “mongolischer” dan de sobere kloosters in Ladakh maar vanbinnen zeer gelijkaardig) en dan gaan we lunchen in Darjeeling voor 225 Rs, een goede 3,5 Euro (voor ons twee wel te verstaan). ‘s Middags naar het Himalayan Institute of Mountaineering en naar de Zoo. Thenzing Norgay, de eerste man op Everest met Sr. Edmund Hillary in 1953, is van Darjeeling en was tot zijn dood in 1986 de leider van het instituut. Hij is er ook begraven. Het museum toont de geschiedenis van beklimmingen van Mount Everest en belangrijke Indische expedities. De zoo is vrij interessant maar de beestjes zitten natuurlijk achter tralies en dat is niet heel fotogeniek. Ze hebben een sneeuwluipaard, een Bengaalse tijger, rode panda’s, Himalaya wolven, zwarte beer, blauwe schapen… Ook dit hotel heeft problemen met internet en ik moet mijn toevlucht zoeken tot het hieroverliggende internetlokaal.

26/09 Ma

Darjeeling

Normaal beginnen we vandaag aan onze trekking maar het heeft vannacht nog eens pijpestelen geregend en wegens wateroverlast wordt het vertrek in overleg met de gids een dag uitgesteld. Ook de verdere tocht naar Sikkim is onzeker omdat er nog her en der landverschuivingen  de wegen blokkeren. Ook hier in Darjeeling is dat het geval en we rijden 2h om 5 km verder een Tibetaans centrum te bezoeken waar vluchtelingen kunstambachten beoefenen. Niets interessant maar voor de goede zaak moeten we toch iets aankopen. Ook de weg naar de theefabriek is versperd door een aardverschuiving en we gaan dan maar uitgebreid lunchen in het betere Glendary’s. Het klaart geleidelijk op en tegen zonsondergang is er zo waar een glimp van sneeuwbergen op te vangen onder het nu hogere wolkendek. Zonder zicht, zon en bergen is er echt niets aantrekkelijk aan dit stadje. Het vuile primeert en de koloniale gebouwen staan er afgeleefd bij.

Trekking vanuit Leh

21/09 Wo

Start trekking Leh-Yangthang

‘s Morgens zijn we wat ongerust omdat we op TV toevallig horen over de aardbeving in Sikkim waar we over enkele dagen naar toe gaan. Er zijn hier geen kranten, internet is zelden beschikbaar en GSM is helemaal niet beschikbaar. Het is dus moeilijk wat objectieve informatie te krijgen. Gelukkig hebben we een keukenhulp in ons hotel die van Sikkim is en die heeft kontakt met zijn ouders ter plekke. Het is allemaal niet zo erg, hun huis staat alleen wat scheef… We vertrekken voor onze trekking met weer maar eens een nieuwe gids, eentje die nauwelijks Engels spreekt. We bezoeken eerst nog het klooster van Likir en dan gaan we op stap. Onze gids is in de winter drager voor het leger op de gletsjer en verdient dan 15000 Rs per maand ofte 250 Euro. Hier is dat een goed betaalde job. De trekking loopt tussen 3500 en 3800 m en is licht. Na enkele uren en een pick-nick onderweg bereiken we al onze bestemming waar onze 2-persoonstent al recht gezet is door de rest van de ploeg. We verbroederen wat met een Waals koppel dat op huwelijksreis is en na het avondeten, bereid door onze gids, zit er niet veel anders op dan rond een uur of 8 met de warmwaterkruik in onze tent te kruipen. Eerst genieten we nog van de prachtige sterrenhemel maar het is te koud om lang buiten te zitten.

22/09 Do

Trekking Yangthang-Hemis Shukapachan

We trekken over een colletje van 3900 m en bereiken na minder dan 3h stappen onze volgende bestemming. We hebben de trekking overschat en ons zelf wat onderschat. We maken dan zelf nog maar een flinke wandeling rondom het dorp en bezoeken in de later namiddag met een koppel halve landgenoten uit Wenen het lokale nonnenklooster. Hier worden we met open armen ontvangen en we mogen niet vertrekken voor we een kopje thee gedronken hebben. Ze spreken geen woord Engels en wij ook geen Ladakhi maar toch hebben we een gezellige babbel. Ze hebben een mooi bloemenperceeltje maar voor de rest is armoede troef. Hier is de tijd blijven stilstaan.

23/09 Vr

Trekking Hemis Shukapachan – Timosang, Lamayuru, Alchi en Leh

Vroeg uit de veren na nog maar eens een bijna slapeloze nacht en iets na achten zijn we onderweg. Weerom in minder dan drie uur ter plekke na 2 colletjes van 3850 m. Vandaag is dat niet zo erg want we hebben nog een druk programma. Eerst verder westelijk naar Lamayuru voor bezoek aan het klooster. Dan 125 km terug naar Leh met onderweg stop in het oude klooster van Alchi, van buiten niet spectaculair maar binnenin wel zeer authentiek alhoewel er maar weinig licht brandt en er geen foto’s mogen genomen worden. Een goed jaar geleden moet het in het droge Ladakh een paar dagen fel geregend hebben en de meeste bruggen zijn weggespoeld. Overal zijn er noodbruggen en er wordt ook hard aan de weg gewerkt, zij het met zeer primitieve middelen. Af en toe een graafmachine maar meestal man met hamer. Ook vrouwen timmeren aan de weg, soms met nog heel kleine kinderen die zich dan een ganse dag in het stof aan de kant van de weg moeten bezighouden. Iets na vijf zijn we terug in Leh, kunnen we een douche nemen en ons klaarmaken om morgen om 5h te  vertrekken richting Sikkim.

Nubra Vallei

18/09 Zo

Leh-Nubra Valley

Vandaag over de hoogst berijdbare pas ter wereld, de Khardung La, 5606 m hoog, naar de Nubrah Vallei, ten Noorden van de Indus Vallei. Terug een militaire weg voor de bevoorrading van de troepen aan de Pakistaanse en Chinese grens. Aan die laatste zijn de troepen gestationeerd op de Sianchen gletsjer, boven de 6000 m. Soldaat zijn in India is geen lachertje. Op de pas ligt sneeuw en is het lekker fris. We zijn al behoorlijk aan de hoogte aangepast en hebben geen last van hoofdpijn of andere ongemakken. Af en toe worden we opgehouden door een militair konvooi maar de tocht verloopt vrij vlot. Na een uur of 5 (voor 120 km) komen we aan in ons tentenkamp in Hunder op een hoogte van 3400 m. De Nubra vallei is breed, in ‘t algemeen “kaal” maar toch vrij vruchtbaar. Op deze hoogte vinden we zonnebloemen en lavendel en ons kamp heeft een flink groententuintje. Na aankomst maken we een wandeling en hebben wat gesprekken met de vriendelijke lokale bevolking. Daarna gaan we naar de zandduinen (één van de belangrijkste lokale bezienswaardigheden) voor de zonsondergang. De rit met de kamelen, waar de Indiërs verzot op zjjn, laten we aan ons voorbijgaan.

19/09 Ma

Nubra Valley

Waar bij ons de honden ‘s nachts slapen en overdag (soms) blaffen is het hier net omgekeerd. Het is hier de rust zelve ware het niet voor die veelblaffende straathonden. Vandaag verder de vallei verkend, nu het stuk dat naar China loopt. De warmwaterbronnen in Panimik (hadden we gerust kunnen overslaan), een heilig meertje dat volgens onze gids in de winter niet dichtvriest (idem ditto) en het iets interessantere boeddhistische klooster van Sumur. ‘s Middags maken we een flinke wandeling naar de zandduinen. De Nubra valley zit in de lift maar het is vooral omwille van het natuurschoon, niet voor de bezienswaardigheden. Bovendien is er ook te veel militaire aktiviteit op de weg. 

20/09 Di

Nubra Vallei-Leh

We bezoeken eerst nog het klooster van Deskit waar ze onlangs een 35 m hoge, kitscherige Boeddha neergepoot hebben. Voor de rest is het klooster authentiek en proper.De reïncarnatie van de 10de Panchen Lama van deze tak wordt al 16 jaar vastgehouden door de Chinezen die er zelf een andere aangeduid hebben. Dan zonder moeilijkheden terug de pas over. Onderweg wuiven we naar onze Nederlandse motards die klaarblijkelijk toch hun tocht verderzetten. We komen ook een tiental fietsers tegen. Het is nooit heel steil maar de moeilijkheid zit in de ijle lucht en de afstand. Van Leh is het 40 km tot op de pas voor 2000 m hoogteverschil. Het is de laatste dagen mooi weer, warm overdag, koud ‘s nachts. ‘s Avonds eten op het terras van het Leh View Restaurant. Geen straatverlichting, prachtige sterrenhemel. Vanaf morgen trekking dus het blijft enkele dagen stil…

Leh

16/09 Vr

Leh

In eerste instantie zijn we wat ontevreden met ons hotel omdat de kamer geen uitzicht heeft, er geen internet is, geen GSM bereik, geen warm water en, vooral, dat de douche niet werkt. Het laatste wordt snel verholpen en er wordt ons een betere kamer beloofd. Deze ochtend blijkt dat onze ontevredenheid meer te maken had met moeheid want het is echt wel een behoorlijk hotel. We krijgen ook de betere kamer en mogen, na wat aandringen, toch onze eigen laptop gebruiken op hun internet aansluiting. Met gids Tenzingh bezoeken we de kloosters van Hemis en Tiksey en het Paleis van Shey met bijhorende tempel. Onze gids is uitstekend, hij kan het ingewikkelde boeddhisme vrij gstructureerd uitleggen. In families met meer dan 2 tot 3 kinderen is het gebruikelijk dat er een kind afgestaan wordt aan het klooster. Zijn twee jongere broers zijn Lama en studeren momenteel in Zuid India. Als ik hem vraag of hij zelf niet liever monnik was geworden zegt hij glimlachend maar overtuigd neen. Leh zelf is een klein, rommelig stadje dat vol staat met hotelletjes, guesthouses, winkeltjes,….

De weg van Manali naar Leh die we de laatste 3 dagen gebruikt hebben is door de militairen aangelegd na de inval en annexatie van een stuk van Ladakh door de Chinezen in 1962. Ook de Pakistaanse grens is dichtbij en het krioelt hier in de Indus vallei dan ook van de militaire kampen en nationalistische slogans.

Terwijl we hier meestal zon verwacht hadden was het vandaag dikwijls zwaar bewolkt met af en toe wat lichte regen. Voor de fotografen in ons is dat een kleine tegenvaller. We blijven nog een week in de buurt dus het zal wel uitklaren…

17/09 Za

Leh

Het weer is beter en in de vallei heeft de zon de bovenhand. We bezoeken het Paleis van Stok waar de afstammelingen van de Koning van Ladakh hun verblijf hebben. Het is een mooi huis maar er werd onlangs een draak van een antenne naast geplaatst. Vanbinnen heeft het een mooie gebedsruimte waar nog altijd een monnik van Hemis gestationeerd is en we krijgen via onze gids toelating om tijdens de gebedsdienst foto’s te nemen. Er is ook een klein maar mooi museum met memorabilia van de koninklijke familie. Daarna bezoeken we de tempel van Spituk. De hoofdlama van deze orde is enkele jaren geleden overleden en zijn 5-jarige reïncarnatie wordt nu klaargestoomd. Het kind weet niet wat het te wachten staat...Er is ook een “Protector” ruimte die niet enkel door boeddhisten maar ook door Hindoe’s bezocht wordt. Het is er heel wat drukker en kitscherig. Jongeren en ouderen komen netjes opgedirkt hun offergaven brengen variërend van een pak koekjes, een appel, een fles brandolie maar toch vooral geld. Dan naar de Shanti Stupa, een geschenk van de Japanners, maar voor mij iets te proper. Morgen vieren ze het 20-jarig bestaan en er werd iets te fel gekuist. In de middag bezoeken we de bazaar van Leh, Karin geniet ervan, er zijn gezellige dakterrasjes en er is ook een interessante bookshop. We klimmen ook naar het Paleis van Leh (dat leeg staat) en de nog iets hoger gelegen Tsemo kasteel/tempel (3800 m). Stelt niet veel voor maar het uitzicht is geweldig. Terug in de bazaar komen we enkele van onze Hollandse motards tegen. Onze vriend ligt in het ziekenhuis aan de zuurstof en de anderen hebben hun tocht moeten onderbreken omdat er te veel sneeuw op de passen ligt. We genieten van de zonsondergang vanop de grote Latho.  

Van Manali naar Leh

13/09 Di

Manali-Keylong

Vorige avond werd ons gezegd dat de weg naar Keylong afgesloten is en dat ons vertrek uitgesteld wordt tot 15h. Daarom ‘s morgens nog een trip naar Naggar, een klein stadje tussen Kullu en Manali dat zowaar over een kasteel beschikt. Het is interessant omwille van het vele houtsnijwerk. Men heeft van hier ook een mooi zicht op de Kullu valley en met de zon is het mooier dan 2 dagen geleden toen we hier aan de overkant van de rivier passeerden. Om 15 h op stap naar Keylong. Dat ligt maar 100 km verder maar we rijden er wel bijna 6 h over. We moeten over de Rohtang  pas van bijna 4000 m en die ligt er verschrikkelijk slecht bij. Hoe we er met onze Toyota Innova door geraken is mij een raadsel. Af en toe is de weg afgesloten omdat er nog een bulldozer aan ‘t werk is om resten van een landverschuiving weg te scheppen. De moesson stopt normaal iets voorbij deze pas en vanaf nu moet het droger worden. Flink door mekaar geschud bereiken we ons tentenkamp waar we nog een eenvoudige maar lekkere maaltijd krijgen (rijst, mantsjoerese patatten, noodles en dim sums).

14/09 Wo

Keylong-Sarchu

Na een nachtje op 3300 m staat er vandaag een colletje van 4950 m op het menu: de Baralacha La. De afstand is een 120 km maar in vergelijking met gisteren is dit een lachertje. De weg is meestal redelijk, er zijn maar enkele stroken waar het schudden en soms ook beven is. Bovendien krijgen we nu ook meer en meer te zien waarvoor we gekomen zijn: prachtige landschappen, hoge bergen met sneeuwtoppen (6000+ m) en blauwe luchten. De pas die we oversteken (waar zelfs niet de moeite gedaan wordt om een plaatje met naam en hoogte te zetten) is één van de enige berijdbare doorsteken door de eigenlijke “Himalaya Range”. We verlaten nu de staat Himmachal Pradesh en komen in Yamnu en Kashmir terecht in het Zanskar gebergte. Na een bescheiden lunch in een tentje langs de weg bereiken we ons tentenkamp al rond 14h. Het is mooi gelegen in een uitgestrekte vlakte met weinig of geen begroeiing, afgezoomd door zandkleurige Bergen en af en toe een besneeuwde top. Het ligt op 4400 m en op zo’n hoogte hebben we nog niet dikwijls geslapen. Onderweg maken we ook kennis met een 10-tal Nederlandse motards die hier op gehuurde Royal Enfields een 3-weekse tocht door de Himalaya maken. Ze zijn halfweg en met de modderige passen hebben ze hun deel van de ellende gehad. Het kamp loopt vol, eerst kan er nog wat verbroederd worden maar dan wordt het ijzig koud en iedereen zoekt beschutting in de tent.

15/09 Do

Sarchu-Leh

We hebben onze ogen wel dicht gedaan maar weinig geslapen. De wind jaagt de hele nacht door de tent en we geraken moeilijk opgewarmd. Het sneeuwt lichtjes. Ook de motards verblijven hier en eentje heeft last van hoogteziekte. Hij moet de tocht onderbreken en moet naar Leh. Wij hebben nog plaats in de wagen en nemen hem mee. We moeten vandaag over 3 cols van respectievelijk 4900, 5000 en 5300 m en een totale afstand van 260 km. Dit is niet de ideale route om iemand met begin van hoogteziekte te evacueren maar de dokter, die toevallig in het kamp aanwezig is, geeft hiervoor zijn zegen. Op de vlakkere stukken voelt de motard zich redelijk maar op de cols heeft hij te weinig zuurstof in het bloed (hij heeft een metertje) en gaat zijn hartslag flink naar boven. Het landschap is met momenten prachtig. Via Zanskar, zeer desolaat, bereiken we Ladakh en tijdens de laatste 50 km naar Leh, in de Indus valley, is er terug leven. We leveren onze motard levend af en nemen onze intrek in de Lharisa resorts. 

Van Dharamsala naar Manali

11/09 Zo

Dharamsala-Manali

Om 8h vertrokken  voor de rit van zo een 260 km, langs de flank van de bergen op een hoogte tussen 1000 en 2000 m. De weg is slecht en om de paar km is er wel een stuk van de bergwand naar beneden gekomen. Na een goed uur rijden we lek. Het reservewiel is niet alleen plat maar lijkt na montage ook lek te zijn. Gelukkig zijn we net een “garage” gepasseerd en kunnen beide banden hersteld worden. Halfweg, vanaf Mandi, volgen we de Beas rivier doorheen de Kullu vallei tot Manali op 2000 m. Er zijn een paar mooie uitzichtspunten maar het valt toch wat tegen. De bergen zitten nog voor een goed stuk in de wolken, af en toe wat regen. De chaotische bouwstijl van de Indiërs geeft zeker geen meerwaarde aan de natuur. Manali zelf is hopeloos volgebouwd met hotels en de hoofdstraat is dan ook nog eens volledig opgebroken om een voetgangerszone aan te leggen. Aankomst in ons hotel rond 16h, nog juist de tijd om het stadje wat te verkennen.

12/09 Ma

Manali

Ons hotel heeft een aangename tuin en we kunnen buiten ontbijten. De moesson lijkt op zijn einde te lopen. ‘s Morgens bezoeken we de belangrijkste bezienswaardigheden met gids Arvind maar we zijn er snel doorheen: een paar Hindoe tempels en een boeddhistische tempel. Ca ne vaut pas le détour… ‘s Namiddags maken we een oefentrek op de berg voorbij “Old Manali” dat wel nog een aantal authentieke huisjes heeft: een combinatie van hout en leem met een leistenen dak erop, met de beesten in de stallen vanonder en de mensen boven. Er wordt echter geen moeite gedaan om dit in stand te houden, de huisjes worden afgebroken (ééntje terwijl we er bij stonden) en vervangen door beton, baksteen en gegalvaniseerd ijzeren golfplaten daken. Spijtig…