Van Manali naar Leh

13/09 Di

Manali-Keylong

Vorige avond werd ons gezegd dat de weg naar Keylong afgesloten is en dat ons vertrek uitgesteld wordt tot 15h. Daarom ‘s morgens nog een trip naar Naggar, een klein stadje tussen Kullu en Manali dat zowaar over een kasteel beschikt. Het is interessant omwille van het vele houtsnijwerk. Men heeft van hier ook een mooi zicht op de Kullu valley en met de zon is het mooier dan 2 dagen geleden toen we hier aan de overkant van de rivier passeerden. Om 15 h op stap naar Keylong. Dat ligt maar 100 km verder maar we rijden er wel bijna 6 h over. We moeten over de Rohtang  pas van bijna 4000 m en die ligt er verschrikkelijk slecht bij. Hoe we er met onze Toyota Innova door geraken is mij een raadsel. Af en toe is de weg afgesloten omdat er nog een bulldozer aan ‘t werk is om resten van een landverschuiving weg te scheppen. De moesson stopt normaal iets voorbij deze pas en vanaf nu moet het droger worden. Flink door mekaar geschud bereiken we ons tentenkamp waar we nog een eenvoudige maar lekkere maaltijd krijgen (rijst, mantsjoerese patatten, noodles en dim sums).

14/09 Wo

Keylong-Sarchu

Na een nachtje op 3300 m staat er vandaag een colletje van 4950 m op het menu: de Baralacha La. De afstand is een 120 km maar in vergelijking met gisteren is dit een lachertje. De weg is meestal redelijk, er zijn maar enkele stroken waar het schudden en soms ook beven is. Bovendien krijgen we nu ook meer en meer te zien waarvoor we gekomen zijn: prachtige landschappen, hoge bergen met sneeuwtoppen (6000+ m) en blauwe luchten. De pas die we oversteken (waar zelfs niet de moeite gedaan wordt om een plaatje met naam en hoogte te zetten) is één van de enige berijdbare doorsteken door de eigenlijke “Himalaya Range”. We verlaten nu de staat Himmachal Pradesh en komen in Yamnu en Kashmir terecht in het Zanskar gebergte. Na een bescheiden lunch in een tentje langs de weg bereiken we ons tentenkamp al rond 14h. Het is mooi gelegen in een uitgestrekte vlakte met weinig of geen begroeiing, afgezoomd door zandkleurige Bergen en af en toe een besneeuwde top. Het ligt op 4400 m en op zo’n hoogte hebben we nog niet dikwijls geslapen. Onderweg maken we ook kennis met een 10-tal Nederlandse motards die hier op gehuurde Royal Enfields een 3-weekse tocht door de Himalaya maken. Ze zijn halfweg en met de modderige passen hebben ze hun deel van de ellende gehad. Het kamp loopt vol, eerst kan er nog wat verbroederd worden maar dan wordt het ijzig koud en iedereen zoekt beschutting in de tent.

15/09 Do

Sarchu-Leh

We hebben onze ogen wel dicht gedaan maar weinig geslapen. De wind jaagt de hele nacht door de tent en we geraken moeilijk opgewarmd. Het sneeuwt lichtjes. Ook de motards verblijven hier en eentje heeft last van hoogteziekte. Hij moet de tocht onderbreken en moet naar Leh. Wij hebben nog plaats in de wagen en nemen hem mee. We moeten vandaag over 3 cols van respectievelijk 4900, 5000 en 5300 m en een totale afstand van 260 km. Dit is niet de ideale route om iemand met begin van hoogteziekte te evacueren maar de dokter, die toevallig in het kamp aanwezig is, geeft hiervoor zijn zegen. Op de vlakkere stukken voelt de motard zich redelijk maar op de cols heeft hij te weinig zuurstof in het bloed (hij heeft een metertje) en gaat zijn hartslag flink naar boven. Het landschap is met momenten prachtig. Via Zanskar, zeer desolaat, bereiken we Ladakh en tijdens de laatste 50 km naar Leh, in de Indus valley, is er terug leven. We leveren onze motard levend af en nemen onze intrek in de Lharisa resorts. 

Van Dharamsala naar Manali

11/09 Zo

Dharamsala-Manali

Om 8h vertrokken  voor de rit van zo een 260 km, langs de flank van de bergen op een hoogte tussen 1000 en 2000 m. De weg is slecht en om de paar km is er wel een stuk van de bergwand naar beneden gekomen. Na een goed uur rijden we lek. Het reservewiel is niet alleen plat maar lijkt na montage ook lek te zijn. Gelukkig zijn we net een “garage” gepasseerd en kunnen beide banden hersteld worden. Halfweg, vanaf Mandi, volgen we de Beas rivier doorheen de Kullu vallei tot Manali op 2000 m. Er zijn een paar mooie uitzichtspunten maar het valt toch wat tegen. De bergen zitten nog voor een goed stuk in de wolken, af en toe wat regen. De chaotische bouwstijl van de Indiërs geeft zeker geen meerwaarde aan de natuur. Manali zelf is hopeloos volgebouwd met hotels en de hoofdstraat is dan ook nog eens volledig opgebroken om een voetgangerszone aan te leggen. Aankomst in ons hotel rond 16h, nog juist de tijd om het stadje wat te verkennen.

12/09 Ma

Manali

Ons hotel heeft een aangename tuin en we kunnen buiten ontbijten. De moesson lijkt op zijn einde te lopen. ‘s Morgens bezoeken we de belangrijkste bezienswaardigheden met gids Arvind maar we zijn er snel doorheen: een paar Hindoe tempels en een boeddhistische tempel. Ca ne vaut pas le détour… ‘s Namiddags maken we een oefentrek op de berg voorbij “Old Manali” dat wel nog een aantal authentieke huisjes heeft: een combinatie van hout en leem met een leistenen dak erop, met de beesten in de stallen vanonder en de mensen boven. Er wordt echter geen moeite gedaan om dit in stand te houden, de huisjes worden afgebroken (ééntje terwijl we er bij stonden) en vervangen door beton, baksteen en gegalvaniseerd ijzeren golfplaten daken. Spijtig… 

Van Amritsar naar Dharamsala

09/09 Vr

Amritsar-Dharamsala

Vandaag onze eerste langere autorit, een kleine 200 km, waar we een uur of zes mee zoet zijn. Onderweg valt er niet veel te beleven: de streek is dicht bevolkt, de wegen zijn zeer slecht, het verkeer is vrij hectisch en ik heb al sinds lang geleerd dat ik niet moet “meerijden”. Dat is veel te vermoeiend en stresserend. Dus ik lees wat, schrijf wat en sorteer de foto’s. Onze chauffeur Sunil zal met ons de tocht tot Leh maken en, volgens de Indische normen, rijdt hij redelijk voorzichtig. We nemen onze intrek in de Clouds End Villa op een paar km van McLeodganj waar de Dalai Lama zijn residentie heeft. Deze plaats ligt enkele km en een paar honderd meter hoger dan Dharamsala dat wereldwijd bekendstaat als zijn verblijfplaats. Het ligt aan de voet van de voorlopers van de Himalaya. Ook hier is het nog moesson en valt er van de bergen weinig te zien. Onze villa is het buitengoed van de 488ste Maharadja van Kangra (de eerste begon rond 4500 vC...). Sinds 1972 hebben de Maharadja’s in heel Indië hun rechten verloren en moeten ze door het leven als gewone burgers. Velen komen aan de kost door hun residenties tot hotels om te turnen. Er zijn 10 kamers verspreid over enkele “villa’s” op het domein. Wij zijn de enige gasten en hebben de mooiste villa (alhoewel men zich daar niet te veel moet bij voorstellen). Onze kamer is wel buitenissig ruim en volledig in hout (?) bezet.

10/09 Za

Dharamsala

We bezoeken de residentie van His Holiness die spijtig genoeg in Zuid Amerika aan ‘t rondtoeren is. We hadden hem graag eens gezien. Voor een man met zulke uitstraling is het een uiterst sobere tempel en woning, niet bijzonder mooi gelegen. Er waren ook niet veel bezoekers. De gebedsruimte is niet veel groter dan onze hotelkamer… Het stadje draait op de verkoop van Tibetaanse souvenirs en er lopen even veel monnikken rond als Indiërs en Tibetanen. Het is zaterdag en alle musea zijn gesloten. We bezoeken met onze zwijgzame gids Onkar het Tibetaanse kultuurcentrum Norbulingka. Het is gesponsored en ontworpen door Japanners en heeft meer weg van een Japanse tuin met enkele Tibetaanse huizen erin. Het is zaterdag en er zijn geen aktiviteiten. Enkel de shop is open. Die is mooi en sober ingericht maar als Karin de sjaal omdraait om het etiket te zoeken staat er “Made in China”… Onze gids wordt enthoesiaster als we over de bergen beginnen en het blijkt dat hij een berggids is die treks organiseert in de Himalaya’s. Zijn hoogste top is 7100 m.

Amritsar

08/09 Do

Het heeft tot nu geduurd voor we onze eerste trein nemen in India, een ervaring die niet mag ontbreken op ons palmares: de Shatbadi Express naar Amritsar, een afstand van 450 km, die afgelegd wordt in 6h. Buiten het feit dat we veel te vroeg afgezet worden aan het station en ook nog eens afgezet worden door de dragers ofte koelies (uitstervend beroep dat wij hier nog even in stand houden) verloopt de reis vlot. Het landschap is monotoon groen landbouwgebied, we zitten nog volop in de moesson. En dat het moesson is zullen we geweten hebben: bij aankomst in Amritsar staan de straten blank. Met onze locale Sikh gids brengen we een eerste bezoek aan de gouden tempel. Op blote voeten en met het hoofd bedekt worden we door het imposante complex geleid waarvan de uitbating permanent door vrijwilligers ondersteund wordt. De toegang is vrij en er worden dagelijks duizenden gratis maaltijden bedeeld aan iedereen die dat wil. Bereiding, verdeling en afwas gebeuren door vrijwilligers en ook wij worden door onze gids aan ‘t werk gezet (OK, ‘t was voor de foto). Dan naar het Park waar in 1919 meer dan 300 onschuldige mensen door de Britten tijdens een vredige betoging neergemaaid werden en dat zit hen nog altijd hoog. Weinig of geen westerse bezoekers hier… Daarna naar de 30 km verder gelegen Indisch-Pakistaanse grens voor een vreemde gezamenlijke “vlag-strijk” ceremonie die Daan en Pieter ook al eens bezochten. Het is wat te vergelijken met een voetbalstadion dat doormidden gesneden is met aan de ene kant Indische supporters en aan de andere kant de Pakistani. Er wordt eerst gedanst en gezongen en dan is er een militaire ceremonie die langs beide kanten met een animator ondersteund wordt. Er wordt tegen mekaar opgeschreeuwd maar het blijft vriendschappelijk, zij het sterk nationalistisch. Elke dag opnieuw minstens 5000 man, bij de Pakistanen iets minder. ‘s Avonds opnieuw naar de tempel en nu gaan we ook wat bidden rond het Heilige boek geschreven door de Sikh guru’s…. Het blijft een sterk religieuze maatschappij.

         

                            

Eerste dagen in Delhi

06/09 Di

Ondanks 1 uur vertraging bij vertrek toch een vrij vlotte vlucht naar Delhi met Jet Airways, de Indische maatschappij die voornamelijk door Indiërs gebruikt wordt. Ook de aankomst en transfer naar het hotel verlopen vlot. We logeren in The Legend Inn, een kleine hotelketen opgericht door een vermaarde bergbeklimmer. Zoals te verwachten is de werkelijkheid iets minder rooskleurig dan het fotomateriaal op de website doet vermoeden maar we hebben een ruime, nette kamer met moderne badkamer, draadloos internet en twee (overbodige) flatscreens.

07/09 Wo

Met de gids Rosalynn en de driver bezoeken we enkele plaatsen die we nog niet eerder aandeden. Het Akskardahm tempelcomplex waar onze gids ongevraagd ticketten koopt voor drie aansluitende kitscherige voorstellingen die we maar voor een stuk uitzitten. We bezoeken ook het Museum voor Moderne (?) Kunst waar de toegang geblokkeerd is door ontelbare televisiewagens. Achteraf blijkt er 2 uren eerder een aanslag gepleegd te zijn aan het ernaast liggende Hooggerechtshof waarbij 11 doden vielen. ‘s Avonds in bed word ik nog even opgeschrikt door wat gerommel en dat blijkt een aardbeving te zijn van 6.6 op de Richter schaal. Ik had er zelf geen erg in maar werd een uurtje later opgebeld door Pieter om te vragen of alles OK was. Hij had toevallig een Indische vriend op bezoek en die had een telefoontje gekregen van zijn vriendin in Delhi om te zeggen dat er een aardbeving geweest was. Voor de rest een rustig inloopdagje…